Ο Γιάννης Αμανατίδης είπε ορισμένα πράγματα με το όνομά τους. «Κάποιοι ποδοσφαιριστές δεν αγωνίζονταν στις ομάδες τους, αλλά έπαιζαν συνήθως στην Εθνική. Αυτό δεν έχει λογική. Ηταν γνωστό για εννέα στους δέκα παίκτες ποιος θα παίζει».
Ολοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, λατρέψαμε τον Οτο Ρεχάγκελ για όσα κατάφερε. Η αλήθεια είναι ότι ο Γερμανός προπονητής πολλές φορές λειτουργούσε με τέτοιο τρόπο που σε έβγαζε έξω φρενών. Οπως για παράδειγμα η επιμονή του να χρησιμοποιεί συνεχώς ορισμένους ποδοσφαιριστές που δεν το άξιζαν. Τίποτα φυσικά δεν είναι τυχαίο. Υπήρχαν λόγοι.
Επρεπε πάντως κάποια στιγμή να βγει μπροστά ένας ποδοσφαιριστής της Εθνικής και να μην κρυφτεί. Ο Αμανατίδης εκτιμώ ότι το επέλεξε τη σωστή στιγμή. Τώρα δηλαδή που ο Ρεχάγκελ έχει αποτελέσει παρελθόν και ως εκ τούτου δεν άναψαν φωτιές στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα.
Από την άλλη, ο επιθετικός της Αϊντραχτ αναφέρθηκε σε γεγονότα που είναι λίγο ως πολύ γνωστά. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι δεν έπρεπε κάποια στιγμή να τα πει δημόσια ένας διεθνής. Η δική του γνώμη, ούτως ή άλλως, έχει βαρύτερη σημασία και από τη δική μου και από εκείνες των άλλων δημοσιογράφων.
Καταλήγω στο ότι ο Αμανατίδης είχε δίκιο. Σε όλα όσα είπε. Αλλά πιστεύω και πάντα θα πιστεύω ότι ο Otto αφήνει πίσω του ένα έργο που με πολύ κόπο, δουλειά και τύχη θα καταφέρει άλλος να συνεχίσει. Ναι, αδίκησε παίκτες ο «Ρεχακλής». Ναι, δύσκολα του άλλαζες γνώμη.
Επειτα από πολλά χρόνια παρόλα αυτά, όλοι θα θυμούνται το Euro 2004 και όχι ότι ο Γεωργάτος, ο Στολτίδης και άλλοι ποδοσφαιριστές δεν φόρεσαν τη φανέλα με το εθνόσημο επί εποχής Ρεχάγκελ. Μόνο οι ίδιοι οι παίκτες. Τι να κάνουμε; Και οι αδικίες είναι μέσα στο πρόγραμμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου